NGC 7000 vult het hele beeld, dus elke stap die uitgaat van een donkere hemel gaat erop mis. Hoe je hem stackt, welk palet je kiest en de valkuilen van een nevel zonder lege hemel.

De Noord-Amerikanevel - NGC 7000 in de Zwaan - is een van de dankbaarste smalbandobjecten die er zijn: enorm, helder in waterstof, en vol structuur langs de Cygnus Wall, zijn kustlijn van de “Golf van Mexico”. Het is ook een van de makkelijkste objecten om slecht te bewerken, om een reden die niets met je data te maken heeft.

Hij heeft geen hemel.

Het probleem: de nevel vult het beeld

Bij de meeste brandpuntsafstanden bedekt NGC 7000 het hele veld. De zwakke waterstofgloed loopt van rand tot rand; de enige echt donkere gebieden zijn de stofbanen.

Bijna elke automatische stap in astrobewerking gaat stilzwijgend van het tegendeel uit - dat het beeld grotendeels lege hemel is met een onderwerp erin:

Achtergrondneutralisatie zet de “hemel” op grijs. Hier is de “hemel” rode Hα-gloed, dus neutraliseren trekt rood over het hele beeld omlaag - de nevel wordt zwakker en elke zwakke ster wordt geelgroen.
Zwartpunt en stretch zetten de mediaanpixel op het hemelniveau. Hier is de mediaanpixel zwakke nevel, dus die wordt omlaag geduwd naar “hemel” en het beeld komt er donker en vlak uit.
Gradiëntverwijdering modelleert gladde, grootschalige helderheid als lichtvervuiling. Een beeldvullende nevel is glad en grootschalig, en een agressief model trekt hem eraf.

De oplossing is telkens hetzelfde idee: meet de echte hemel in de donkerste gebieden - de stofbanen - in plaats van aan de typische pixel, en neutraliseer niet wat eigenlijk nevel is. Akastroid herkent een beeldvullend onderwerp aan de zwakke structuur over het veld en past deze stappen daarop aan.

Welke data je schiet

Hα doet het meeste werk. Zelfs twee of drie uur onder een voorstedelijke hemel laat de Wall gedetailleerd zien.
OIII is hier zwakker en vlekkeriger, maar voegt de blauw-teal gloed toe in het “Atlantische” gebied aan de oostkant.
SII is het zwakst van allemaal - reken erop dat je evenveel tijd nodig hebt als voor de Hα.
RGB, ook kort, geeft echte sterkleuren en de mogelijkheid van een beeld in natuurlijke kleur.

Welk palet

Natuurlijke kleur met Hα (HaRGB) laat zien wat het is: een rode waterstofwolk met blauwwitte sterren, waarbij de Hα het rood veel dieper maakt dan RGB alleen vastlegt. Zie Hα toevoegen aan RGB.

Het Hubble-palet (SHO) maakt de Wall goud tegen teal OIII en is de klassieke look voor dit object - maar ruwe SHO op NGC 7000 is groen, omdat hij bijna helemaal uit waterstof bestaat en SHO waterstof in groen zet. Dat is te verwachten; de gids over het Hubble-palet legt de stap uit die het goud maakt.

HOO vraagt alleen Hα en OIII en geeft dieprood tegen teal - een goede keuze met een dual-band filter op een kleurencamera.

Filterwielsessies: valkuilen bij het stacken

Sessies over meerdere nachten en met meerdere filters op NGC 7000 lopen vaak tegen twee stackproblemen aan:

Blauw- en OIII-frames massaal afgekeurd. Die filters laten veel minder sterren door dan rood of Hα. Beoordeeld tegen de hele sessie zien hun frames er slecht uit en worden ze weggegooid. Elk filter moet worden beoordeeld tegen zijn eigen frames.
Een kanaal dat niet wil registreren. Een filter dat op een andere nacht is geschoten, kan er niet in slagen te matchen met een referentieframe van een ander filter. Het moet apart worden gestackt en daarna uitgelijnd, niet stilletjes weggelaten - een “blauw” kanaal gebouwd uit één frame verpest de kleur.

Akastroid regelt beide automatisch. Stack je ergens anders, controleer dan het aantal frames per filter voordat je combineert.

Bewerkingsnotities

Sterren. De Melkweg loopt dwars door de Zwaan, dus het veld zit vol sterren. Sterreductie helpt de nevel beter uit te komen; wees voorzichtig, want agressief verwijderen laat gaten achter in zo’n druk veld.
De helderste rand. De heldere rand van de Wall is diep, verzadigd rood. Let op elke stap die heldere pixels ontkleurt - die kan het helderste rood grijs maken.
Belichting. Laat de stofbanen het zwartpunt bepalen, niet het gemiddelde.

De korte versie

NGC 7000 vult het beeld. Stappen die uitgaan van lege hemel maken hem zwakker, kleuren de sterren en maken het beeld vlak.
Hα doet het meeste werk; OIII en SII voegen kleur toe; korte RGB geeft echte sterren.
Natuurlijke kleur + Hα laat zien wat het is; SHO geeft de goud-en-teal-look na de goudstap.
Beoordeel de frames van elk filter tegen hun eigen filter, en stel nooit een kanaal samen dat uit een handvol frames is gestackt.

De Noord-Amerikanevel (NGC 7000) bewerken