Dlaczego gwiazdy są żółte lub zielone w kompozycie RGB?

Łączysz stacki czerwony, zielony i niebieski z kamery mono. Jasne gwiazdy wyglądają dobrze - białe, niebieskie, pomarańczowe. Słabe, czyli większość gwiazd w kadrze, mają wszystkie ten sam żółto-zielony odcień.

Prawdziwe gwiazdy tak się nie zachowują. Słabe gwiazdy w polu mają tę samą mieszankę kolorów co jasne. Kiedy kolor idzie w parze z jasnością, zrobiła to obróbka.

Test: czy kolor zmienia się z jasnością?

Wybierz dwadzieścia słabych gwiazd i dwadzieścia jasnych i porównaj je. Jeśli słabe ciągną w jedną stronę, a jasne w inną, masz błąd koloru zależny od jasności - znak rozpoznawczy nieliniowego kroku zastosowanego do każdego kanału inaczej. Wszystko poniżej to sposoby, w jakie do tego dochodzi.

Przyczyna 1: kanały rozciągnięte przed połączeniem

Najczęstsza. Stack każdego filtra zostaje rozciągnięty osobno - przez podgląd programu do stackowania, przez automatyczne rozciąganie przy zapisie albo ręcznie - a potem rozciągnięte kanały są łączone.

Rozciąganie to krzywa dopasowana do nieba i sygnału danego kanału. Czerwony, zielony i niebieski mają różne poziomy nieba (zanieczyszczenie światłem jest jasne w czerwieni, a słabe w błękicie), więc każdy dostaje inną krzywą. Słaba gwiazda leży nisko na każdej krzywej, tam gdzie różnią się najbardziej; jasna leży blisko góry, gdzie się zbiegają. Dlatego słabe gwiazdy dostają odcień, którego jasne nie mają.

Rozwiązanie: łącz liniowe stacki, a potem rozciągnij obraz kolorowy raz. Więcej o tym, dlaczego, w artykule dane liniowe a rozciągnięte.

Przyczyna 2: kanały nie zgadzają się co do kształtu gwiazd

Wyostrzanie lub dekonwolucja zastosowane do każdego kanału osobno, każdy z własnym oszacowaniem rozmycia, sprawiają, że kanały nie zgadzają się co do profilu każdej gwiazdy. Złe wyrównanie robi to samo, tylko bardziej topornie: gwiazda przesunięta o piksel w jednym kanale dostaje kolorową obwódkę z jednej strony i odcień zależny od jej rozmiaru.

Rozwiązanie: wyostrzaj połączony obraz, a nie kanały, i przed łączeniem wyrównaj kanały na gwiazdach. Jeśli jeden kanał był fotografowany innej nocy, wyrównaj go do pozostałych, a nie pozostałe do niego.

Przyczyna 3: neutralizacja nieba, które nie jest niebem

Neutralizacja tła robi niebo szarym, skalując lub przesuwając kanały. W kadrze pełnym mgławicy - mgławicy emisyjnej wypełniającej pole albo Drogi Mlecznej - „niebo”, które mierzy, to mgławica. Neutralizacja czerwonej mgławicy ściąga czerwień w dół wszędzie, a słabe gwiazdy, których kolor to niewielka nadwyżka ponad to tło, uciekają w stronę zieleni i błękitu.

Rozwiązanie: neutralizuj względem najciemniejszego prawdziwego nieba - pasm pyłu - albo pomiń neutralizację, gdy obiekt wypełnia kadr, i zamiast tego zbalansuj kolor na gwiazdach. Przykładem krok po kroku jest obróbka Mgławicy Ameryka Północna.

Nie twój problem: magentowe gwiazdy w wąskim paśmie

Fioletowe gwiazdy na zdjęciu SHO lub HOO to inny efekt z inną przyczyną - samą paletą - i opisują je artykuły fioletowe, czerwone i magentowe gwiazdy wyjaśnione oraz poradnik o palecie Hubble’a.

Co robi Akastroid

Od wersji 1.3.2 kompozyt w naturalnych kolorach z koła filtrowego powstaje z liniowych stacków: każdy kanał stackowany bez własnej dekonwolucji, wyrównany na gwiazdach, zbalansowany na gwiazdach i rozciągnięty raz. Na mgławicy wypełniającej kadr neutralizacja na etapie wyświetlania, która barwiłaby gwiazdy, zostaje pominięta. W pomiarze na prawdziwej sesji Mgławicy Ameryka Północna odcień słabych gwiazd spadł z 0.23 odchylenia od neutralności do 0.015.

W skrócie

• Kolor zależny od jasności to zawsze artefakt obróbki.
• Łącz liniowe stacki i rozciągaj raz; nigdy nie łącz rozciągniętych kanałów.
• Wyostrzaj po połączeniu i najpierw wyrównaj kanały na gwiazdach.
• W kadrze pełnym mgławicy nie neutralizuj mgławicy tak, jakby była niebem.